MS Sonas

JOHANNA

Eigenaar: J. Teekman (Zwolle, NL). Bouwjaar 1932; gebouwd bij Peters NV (Dedemsvaart, NL). [oai_citation:2‡binnenvaart.eu](https://www.binnenvaart.eu/motorvrachtschip/41353-johanna.html)

1932-1940 In deze periode voeren Jacob Teekman en zijn vrouw Johanna Teekman-Klos verschillende soorten vracht zoals: bouwmaterialen, pootaardappelen, turfpakken, stukgoed, granen, veevoer, etc.

1940-1947 In deze periode voeren de Hendrikus en Johannes (zonen van Jacob) het schip

1947-1953 In deze periode voeren de Hendrikus (zoon van Jacob) en zijn vrouw Steintje Jacoba het schip

MARIS STELLA

Eigenaar: N. van der Laan (Hilversum, NL). [oai_citation:3‡binnenvaart.eu](https://www.binnenvaart.eu/motorvrachtschip/41353-johanna.html)

MARIS STELLA

Eigenaar: D.D. van der Laan (Hilversum, NL). [oai_citation:4‡binnenvaart.eu](https://www.binnenvaart.eu/motorvrachtschip/41353-johanna.html)

STELLA MARIS

Eigenaren vermeld: B.I. Geyer (Wiesbaden-Biebrich, DE) en W.J. Wennik (Doetinchem, NL). [oai_citation:5‡binnenvaart.eu](https://www.binnenvaart.eu/motorvrachtschip/41353-johanna.html)

In deze periode werd het schip omgebouwd naar passagiersvaart en deed het dienst als "Luxury Hotel Barge" met als bemanning:

• Albert Zwolsman – kapitein

• Bep Zwolsman – gastvrouw

STELLA MARIS

Eigenaar: dhr. en mevr. Zwolsman. - 12239B Amsterdam 1995

Vanaf 1995 is het schip pleziervaart geworden en als varend woonschip gebruikt. Er zijn nog verschillende tochten mee naar Frankrijk gemaakt. - -

STELLA MARIS

Eigenaar: W. J. Wennink te Lobith. Varend woonschip. D: 1.20 m., 125 ton.

STELLA MARIS

Eigenaar:

SONAS (huidige registratie)

Eigenaar: B. Tilburgs (Wijk bij Duurstede, NL).

Dit jaar voer ik mee tot begin juni en ging toen naar de pontonniers. Ik stapte in Dordt aan de wal, mijn vader ging met 140 ton aardappelmeel van De Krim verder.
Mijn vader had bij Scheepswerf Peeters in Dedemsvaart een motorschip – een Franse, Friesche maat – met een 60 PK RENNES diesel besteld.
Het werd juni 1932 afgeleverd. (het scheepstype luxe motor bestond destijds niet, schepen werden later zo genoemd omdat de woning vergeleken met een zeilschip veel luxer was, het is dus officieel een Friesche Maat, maar met afmetingen – 5,05m., die het varen in Frankrijk mogelijk maken, een Friesche Maat was gewoonlijk wat breder)

[…] Vervolgens laadden we in Doornik bij fabriek de Couilou een soort plaster naar Dordrecht en we losten in de Kalkhaven. Het was intussen eind maart toen we daar leeg waren. De Schelde dreven we achterstevoren, en die Belgen maar kijken dat we dat zo deden. Kerkhove en Oudenaarde gingen we nog door de oude sluizen, maar vader was goed bekend met achteruit drijven dat deden we van de IJsselkop naar Doesburg ook door de schipbrug en Deventer en Kampen ook, je moet daar wel een kenner voor zijn. Onze klipperaak kon niet kopvóór de Schelde af omdat er geen steile kimmen aanzaten, dat gaat met spitsen beter.
We laadden weer schuimaarde naar Scholpholsterzijl en van Ulrum vlas naar ’s Gravendeel. Verder nog wat andere reizen, maar in de maand mei ging ik bij het nieuwe motorschip kijken, bij de afwerking, en een beetje verven. Vader, moeder en broer Hendrikus voeren door met de klipperaak (dit is het vorige schip) JOHANNA, ik geloof in juni is het schip verkocht aan schipper Fluks toen we bij scheepswerf Peters op het nieuwe schip gingen wonen. Toen het schip in Dedemsvaart klaar was sleepten we met een motorsleepboot van Jan Lindeboom, die bracht ons bovenlangs naar Utrecht (is via Amsterdam en de IJsselkop). In Zwolle wilden we onze watertank vullen maar deze was nogal lek zodat we ons eerst met emmers behielpen. Voordat we met de motor inbouw begonnen werd eerst de drinkwatertank door de monteur gedicht wat nogal een lastig karwei bleek. De motor, een 60 PK RENNES diesel, werd in het schip geplaatst en in augustus voeren we de proefvaart. Het draaide wel goed en de uitlaat maakte ook niet veel leven. Leeg liep het schip niet hard vonden we.
Het was zware crisistijd toen het schip klaar was, we voeren leeg naar Rotterdam. Vader had eerst een paar keer gebeursd (naar de schippersbeurs waar de binnenlandse vrachten op volgorde werden verdeeld) en kwam toen met 100 ton lichte lading (veevoer waarschijnlijk) naar Meppel de vracht was ƒ 95,-- niet te veel maar het was niet anders en vader was er nogal gemoedelijk onder. Hij zei weleens: “We hebben het schip betaald en verder wachten we het maar af.”
Toen we in Meppel leeg waren was er nergens werk voor ons, dus gingen we maar leeg de kant van Holland op. Eerst naar Amsterdam, in de Oranjesluizen telefoneerde vader met de scheepsbevrachters, die geen werk hadden, dus gingen we eerst maar naar Vreeswijk daar was Johannes Hendrik mijn jongste broer op het schippersinternaat. We lagen aan de Handelskade, er kwam nog een bevrachter bij ons langs die had steen van steenfabriek de Roodvoet, in de buurt van Wijk bij Duurstede naar Elburg de vracht was ƒ 70,-- . Ik ging eerst eens naar moeder die zei: “Ik zou het maar niet doen.” Vader kwam een half uur later en die vond het te weinig dus gingen we leeg naar Rotterdam. Vader ging daar ook nog een week naar de beurs en toen moesten we hout laden naar Kampen de vracht was ƒ 85,-- voor 42 standaard hout, geen vette reis. We waren in Kampen, het was intussen najaar, vader belde naar Harlingen en we gingen 145 ton pootaardappelen laden van Harlingen voor ƒ 3,-- per ton naar Armentières in Noord-Frankrijk. Hiervan waren we in twaalf dagen alweer leeg in Frankrijk, dus dat viel alweer mee. We gingen dus weer leeg op Holland aan. In de buurt van Deinze konden we leemzand laden naar Rotterdam dat deden we dus maar; we losten dit bij de R.D.M. (Rotterdamse Droogdok Maatschappij) Vader ging weer naar de beurs en kwam terug met een reis, we moesten 50 standaard hout laden naar Grouw. We hadden er een dikke last op maar kwamen er goed mee weg. We hielpen nog met het lossen dat duurde vier dagen. Van het zand maakten we ƒ 100,-- van het hout ƒ 4,- per standaard = ƒ 200,-- dus dat ging al wat beter. We laadden in Dokkum pootaardappelen, 125 ton, naar Roubaix in Noord-Frankrijk ƒ 3,30 per ton dus dit was weer een behoorlijke vracht ƒ 412,50. Het was al december toen we daarvan leeg waren.
Vader ging naar de beurs en we hadden direct weer een reisje 100 ton meel van Marquette bij Rijssel naar Rotterdam voor ƒ 170,-- . Toen we in Rotterdam aankwamen zeiden ze dat de lading voor de firma Wessanen in Wormerveer was, later kregen we bericht dat de lading naar Koopmans in Leeuwarden moest wat we voor het binnenlands tarief deden, nog een keer ƒ 200,-- omdat het intussen winter was. We waren met de kerst in Leeuwarden. Eerst zou de lading nog weer naar Wormerveer moeten maar dat ging niet door. Het werd uiteindelijk toch in Leeuwarden gelost.

We gingen in Harlingen later vlas laden, 45 ton gerepeld vlas, naar Axelse Sassing, dat is kort bij Sluiskil waar je 3 km. een kanaaltje invaart. De vracht was ƒ 5,50 per 1000 kilo. We hadden een flinke last en moesten op de stuurhut sturen. We gingen van Sas van Gent met kunstmest naar Dokkum, ik meen dat het losse fosfaat was wat daar nogal eens te laden was. Toen we in Dokkum leeg waren gingen we leeg naar Ulrum en laadden daar weer vlas naar Stekene in België, te lossen in de haven aldaar. Eerst een 4 km. over de Durme, een riviertje dat bij Tielrode in de Schelde stroomt, vandaar een havenkanaaltje van ongeveer 5 km. naar Stekene; aan het eind was geen zwaaikom. Toen we daar aankwamen lag er een leeg schip, die had daar ook vlas gelost en lag daar kopvóór en wij waren er achteruit ingevaren. De wagens om ons te lossen en het werkvolk was er ook dus hebben we daar eerst maar gelost en toen hebben we het lege schip mee terug getrokken.
We voeren dit najaar pootaardappelen. We laden in Franeker 140 ton naar Armentières, toen we daar losten was er in Frankrijk geen vracht te krijgen voor Holland dus voeren we leeg de Leie af.
Vader telefoneerde nog eens in België, we konden cokes laden van Zandvoorde naar Utrecht, te lossen aan de Vecht. Het was een grote partij voor ons, we hadden de luiken rechtop in het gangboord. Het was een dikke vracht en aan de grens kregen we twee douane ambtenaren mee dit was om dat we niet konden verzegelen. (verzegelen door de douane werd gedaan door stangen door de luikenklampen te halen, daarna werd daar een touwtje aan bevestigd met een loodje eraan, zodat de luiken niet open konden en er dus geen lading uitgehaald kan worden; dat was gebruikelijk toen er overal in Europa nog tussengrenzen en douaneposten waren)
We gingen nog weer om een vrachtje aardappelen dit keer voor Sully sur la Lys. Laden deden we in Harlingen en er was ook lading bij voor Armentières (Frankrijk), dat moest eerst gelost worden. We waren eind november in Armentières aangekomen en eerst was onze ‘licence’ niet in orde dus werden we niet ingeklaard en het begon ook te vriezen. Op 5 december hebben we in Armentières gelost en ’s avonds voeren we nog naar de tweede losplaats, er dreef ook al veel drijfijs in de rivier. We hebben nog twee keer van 11 tot 15 uur gelost en waren toen leeg. De rivier was dichtgevroren en er lag een lege Duitse motorspits bij ons langszij de mensen waren van Eberbach aan de Neckar, Völker was de naam. We lagen daar tot aan de kerst toen was de winter weer weg. We hadden nog maar een klein stukje door het ijs gevaren toen we niet meer vooruit gingen. We keken de boel na en merkten dat de schroef niet meer draaide omdat de spie er uit was en we hebben de schroef vastgepind met een eiken spie. Even voor Gent lag er nog wat drijfijs, het was direct weer mis met de schroef. Met de treklijn (lopend dus) voeren we naar het Muidersas in Gent waar een bok lag waarmee we van schroef verwisselden. Het was intussen nieuwjaar geworden.

We waren direct aan de reis: kunstmest van Gent naar Delfzijl, de lading moest naar IJsland en ging naar Wagenborg Delfzijl. Het was 160 ton in zakken dus een mooie lading. We voeren door Zeeland en zo naar Amsterdam, toen we daar waren begon het weer te vriezen, te Stroobos konden we er niet meer doorkomen, het was zaterdagmorgen dus we bleven daar maar liggen. Maandag kwam er een konvooi langs, tankers met een sleepboot ervoor. We voeren erachter aan naar Groningen. Toen we door de Westerhavensluis waren, voeren we het Eemskanaal op en er was daar geen ijs, bij Appingedam was er wel weer drijfijs. Maar we sukkelden door tot Delfzijl en kwamen daar bij m/s Zuiderzee, Galenkamp, opzij. Ook lag er een Bezemer van Herkingen vlakbij. Vader zei: “We lossen maar niet want zo ligt het warmer”. We lagen daar tot ongeveer 25 januari. Het begon te dooien, we losten op de wal in Delfzijl bij de firma Wagenborg. Toen we zowat leeg waren kwam de oude meneer Wagenborg die zei: “Kunnen jullie lang hout laden? Het is van Emden naar Rotterdam”. Vader nam het aan we gingen hiermee over Harlingen en over Den Helder. We losten in Rotterdam binnen Delfshaven vlak bij de spoorbrug. In de zomer moesten we turfpakken laden in Meppen, Duitsland, naar St. Amands dat ligt in België boven Temse aan de Schelde. We moesten lossen op een zaat (dat is een losplek die droogvalt bij eb). Zoals daar gebruikelijk is, kwamen we er met hoog water op, wat in zo’n dorp met maar 3000 inwoners natuurlijk een gebeurtenis is. Vader vroeg aan de mensen op de kade “Waar woont hier de burgemeester?” - dat was de ontvanger van de lading. Er was iemand op klompen met een pet op die zei: “De burgemeester zijn d’kik”. Twee uur voordat het schip leeg was kwam hij de vracht betalen. De pakken hesen we met het hijstuig van onszelf op de wagens. We laden toen kunstmest vlak in de buurt naar Friesland en daar in Franeker weer aardappels, grote dikke binten naar Antwerpen. We hadden die los gestort geladen. In Antwerpen aangekomen, moesten we buiten aan de kade lossen in een Spaanse zeeboot. We kregen een ploeg volk aan boord, die deden de aardappels in zakken, daar stond op geschreven “Belgische Boerenbond”. Ze kwamen wel uit Friesland maar het waren ook precies Belgische friet-binten dus was er niets aan de hand met de lading. We losten dat najaar een keer in Wervik aan de Franse kant van de Leie, en twee keer in Armentières aan de Franse grens en waren de kerstdagen in Rotterdam, we hadden daar gelost met karton van Winschoten.

Dat jaar voer ik bij schipper P.Wennemers voor knecht, we voeren daar ook internationaal mee. Intussen was ik van plan voor mezelf een schip te kopen, maar het was toen nogal een crisistijd dus moest je wel voorzichtig zijn om te beginnen. Vader wilde wel helpen een schip te kopen op voorwaarde dat ik iets goedkoop kon krijgen. We moesten dat jaar aardappelmeel laden in Foxhol en daar lagen bij scheepswerf Bijlholt drie motorspitsen welke te koop waren. Twee waren zonder motor die waren te koop voor ƒ13,000 en een met een 50 PK CLIMAX voor ƒ16,000 dit was te duur voor die tijd. Er waren spitsen verkocht met 50 PK voor ƒ9000.

Mijn vader zei: “Ga maar met ons meevaren dan kijken we gelijk of we een schip kunnen kopen”. We keken wel zo hier en daar en ik was ook met een makelaar bij de werf van de Winter in België, maar ik kon het niet goed rond krijgen met de financiën. In juli ging ik nog weer voor knecht varen bij Willem Feenstra op een verlengde motortjalk van 210 ton, we voeren daar ook mee naar België, Frankrijk en Duitsland . Een paar dagen voor de kerstdagen monsterde ik in Utrecht weer af en ging naar mijn ouders, die lagen in Rotterdam. De volgende dag ging ik naar een makelaar die een advertentie in Schuttevaer had van een motorspits zonder motor en een motorspits met een 50-60 pk Climax motor. Het was makelaarskantoor Haagmans en ik kreeg te maken met de bediende Hoogerheide die me vertelde dat de schepen bij scheepswerf Bijlholt in Foxhol lagen. Nu daar had ik het vorige jaar de zaak al bekeken. Hij vertelde dat voor het schip met de Climax werd gevraagd ƒ 9500,-- en voor het schip zonder motor ƒ 8000,-- , dit waren nieuwe spitsen dus zei ik tegen hem dat ik dat wel rond zou kunnen krijgen en dat ik ‘s middags met mijn vader terug zou komen. Ik ging naar boord en zei tegen vader dat ik het schip met de Climax wel wilde hebben, maar vader zei: “Je kunt beter dat schip zonder motor kopen”. Ik wist nog dat er een machine was ergens in het Groningerland en belde die man op. Op een Duitse motor kreeg je toen juist premie, hij bood mij aan een nieuwe Deutz diesel 70-77 pk voor de prijs van ƒ 4000,-- ingebouwd. En voor een Duitse Werkekiel ƒ4500,--, dus wou ik dat dan ook liever. Wij ‘s middags naar het makelaarskantoor waar we zeiden dat we dat nieuwe casco wilden kopen en eerst eventueel na de kerstdagen naar Bijholt gingen om te kijken. Mijnheer Haagmans zei toen : “Nu heb ik eigenlijk vergeten te zeggen dat er een Belgische koper voor het casco is”. Nu, het was toch eerst kerstdagen en na het kerstfeest gingen vader en ik met de trein naar Foxhol. We bekeken de schepen en vader zei: “We nemen het casco zonder motor”, dus gingen we weer terug naar Rotterdam en de andere morgen naar kantoor Haagmans. Mijnheer Hoogerheide vertelde dat het de firma Stokvis was die de schepen verkocht omdat die een hypotheek op de nieuwe schepen had. En hij telefoneerde met de fa. Letzer in Antwerpen zij waren akkoord met de prijs van het casco zonder motor ƒ 7700,--, dat was dus voor de Belgische koper. Wij boden toen voor het schip met de Climax motor ƒ9000,--, dit deed Stokvis niet. Ik wilde het schip maar kon het niet rond krijgen. We gingen naar boord en ik ging de andere morgen weer naar het kantoor en heb toen ƒ9200,-- geboden en tegen meneer Hoogerheide gezegd dat hij van mij honderd gulden zou krijgen als hij er dit bij Stokvis door kon krijgen en de andere dag was de zaak voor elkaar. Ik was erg blij dat we dat voor elkaar hadden. Mijn moeder was er ook al voor, dat scheelde nog een beetje. We waren voor de koop nog een keer naar Foxhol geweest en hadden met een monteur de Climax laten draaien, de monteur heette Spakman. De zaak werd beschreven en het geld betaald begin 1937. Vlak voor nieuwjaar was het al mondeling gekocht. (Hendrik is geboren in maart 1911, en was hier dus nog 25 jaar oud als hij zelf schipper is)